RSS
 

CZAS SŁOWA W KLATCE PRZEMIJANIA

28 wrz.

 

Wracając do mego jubileusz, 15 – lecia wiersza, który dotykał swym klimatem tego co nazywamy przemijaniem, co dopada nas na każdym kroku, nieuchronnie i nieubłaganie, napisałem dwa wiersze błądzące Słowem w Jego wieczność, poszukiwanie doskonałości, gwarantującej Słowa przetrwanie.

 

CZAS SŁOWA

Przeszłość – teraźniejszość

Na wahadle Jutra

wyrocznia wiersza

Rym w pajęczynie nadziei

Niewinna biel gilotyny wersów

Ostrze zardzewiałe narracją

w poszukiwaniu piękna metafory

Susza pustyni

Oaza strzępem zieleni

ponad czasu dokonaniem

 

W KLATCE PRZEMIJANIA

 

Życie

Narodziny i śmierć Imienia

Więzione pierwotną naiwnością

po kres przekleństwa wykrzyczanej samotności

Zapominane echem przerażenia ciszy

przywoływaniem wniebowstąpienia

pór roku wiersza

zachłyśnięte omamem doskonałości słów

w Słowa oczekiwanie

 

 

 

 
 

Zostaw odpowiedź