RSS
 

XX AGON POETYCKI „O WIENIEC AKANTU”.

17 sierpień

Miesięcznik literacki – „AKANT”, to czasopismo o zasięgu ogólnopolskim, znane jest również za granicami naszego kraju. Periodyk gości na stałe w 50 bibliotekach. Pozostaje otwarty na wszystkie dziedziny sztuki. Jedną z inicjatyw Gazety ukierunkowaną na popularyzację słowa wiązanego, to Agony Poetyckie – „O WIENIEC AKANTU”. W roku bieżącym, odnotowano już dwudziestą edycję tego konkursu poetyckiego. Temat przewodni: „Kultura i sztuka…”  Tradycyjnie, po rozstrzygnięciu konkursu, Instytut Wydawniczy „ŚWIADECTWO” – publikuje almanach pokonkursowy, który przybliża czytelnikowi nagrodzone i wyróżnione wiersze.

Pora podziękować Redakcji za otrzymane dwa egzemplarze almanachu. Podziękowanie tym bardziej soczyste, gdyż na stronie 12 – tej tego dzieła, zagościł mój wiersz pt. „Nieuniknione”. Czytając -/zgodnie z zaleceniem autora posłowia – Stefana Pastuszewskiego/ – utwory „od deski do deski”, zatrzymałem się na chwilę przy refleksyjnym wierszu „Droga”, znakomitego, uznanego poety- Edmunda Pietryka oraz pozycji bez tytułu, która wyszła spod pióra Joanny Wicherkiewicz. Wiersz tej poetki, ad hoc stał mi się bliski z uwagi na „dotykanie” Słowa, czyli tematyki stanowiącej od dawna przedmiot moich fascynacji, a która znalazła upust w książce poetyckiej pt.”Tak daleko, za krótko”. W wierszu Joanny – dotyk Słowa jakże wymowny swą skrótowością popartą oryginalną metaforą. Po takiej rekomendacji, otwieram almanach na stronie 38 – mej i utwór przytaczam:

 

Joanna Wicherkiewicz

    *     *     *

zbyt łatwo uwierzyliśmy

że słowa roztopiły się w czasie

a wysokopienne ideały

uschły w piaszczystej mowie

przez talię klepsydry

przedziera się

ostatnie ziarno prawdy

 

 
 

Zostaw odpowiedź