RSS
 

HAIKU – WIERSZ W PIGUŁCE

22 Maj

Haiku – miniaturowy gatunek wiersza, którego źródło odnajdziemy w kulturze starojapońskiej. Poezja ta pojawia się  w siedemnastowiecznej Japonii, a jej prekursorem jest – Matsuo Basho i to jego działania doprowadziły do wyodrębnienia haiku jako samodzielnej formy literackiej. Generalnie haiku to gatunek poezji lirycznej, a klasycznym czynnikiem tego gatunku była natura, omawianie pór roku, zachwyt nad pięknem przyrody, itp. Należy podkreślić, iż haiku współczesne, nie jest ograniczane tematycznie. Europa powitała haiku dość późno, dopiero na przełomie XIX i XX wieku. Śledząc losy haiku w poezji polskiej, należy wymienić: St. Grochowiaka, R. Krynickiego, Cz. Miłosza – twórców, którzy często sięgali do tej formy wiersza.  Forma ta rzecz ujmując klasycznie, jest nad wyraz skondensowana, jak wyżej wspomniano – miniaturowa. Utwór złożony  jest bowiem tylko z trzech wersów:  5, 7, 5  sylabowych. Cechą, która charakteryzuje haiku, jest przedstawianie rozległej, często skomplikowanej tematyki z życia wziętej, w sposób zwięzły, rzeczowy, często dowcipny, zakończonej oryginalną, zaskakującą puentą. Składając ukłon w stronę haiku, pozwolę sobie wysnuć następujący wniosek i sądzę, iż czytelnik również się pod nim podpisze. Bez wątpienia, haiku to ucieczka od zalewających dzisiejszy świat informacji, to rozpaczliwe szukanie ciszy, skupienia, prostoty słowa i jego poszanowania.

W stosownej zakładce, czytelnik znajdzie trzy haiku, które napisałem po bardzo długiej -/ ? /i wnikliwej analizie instytucji małżeństwa. Haiku – cóż, jak forma wymaga: zwięzłe, krótkie, zgodnie z klasyczną zasadą liczby wersów i zgłosek.       Jak zawsze – MIŁEJ LEKTURY!

P.S.

Być może haiku,  to początek sukcesów technologii japońskiej w zakresie miniaturyzacji?

 
 

Zostaw odpowiedź